Þar sem fjallalömbin beita

Gráni gamli

Elsku gamli Gráni.

Mig tekur það sárt. En ég er farinn núna, farinn í bili.
Ekki gráta Gráni. Ég kem aftur. Til að hitta þig.
Ég sakna þín. Og þú vonandi mín.
Við vorum tvíó. Af bestu gerð.
Minnig þín mun lifa hjá mér.
Bæði í anda og í pixlum.

Myndaalbúmið mitt af þér og mér.

Er hægt að leggja metnað í allt?

Ég er nefninlega ekki viss. Segjum að ég leggði metnað minn í stjórnmál, þyrfti ég þá ekki að nota daginn minn í að fylgjast með þinginu, halda mér up-do-date með Össuri, Geir, Guðna og Ingibjörgu auk þess kynna mér orkustefnu Búlgara og mynda svo mínar eigin skoðanir á öllu þessu shitti? Jafnframt því sem ég hætti að sofa til að hafa tíma í að leggja metnað minn í námið, en ég vill svo auðvitað líka leggja metnað minn í að vera með vinum mínum – talandi ekki um uppvaskið sem ég sæi um heima hjá mér.
Ætli ég hefði einhvern metnað eftir til að horfa á íslenska karlalandsliðið í handbolta gang berseksgang á Ólympíuleikunum?

Baseline: metnaður tekur tíma. Of mikill metnaður tekur of mikinn tíma.

Borgarstjórn enn á ný

Ég er farinn að halda að þetta fólk sé búið að selja sál sína til djöfulsins og samvisku sína í kaupbæti.

Spakmæli indiána

“Aðeins eftir að síðasta tréð hefur verið fellt, aðeins eftir að síðasta áin hefur verið eitruð, aðeins eftir að síðasti fiskurinn hefur verið veiddur, aðeins þá munið þið skilja að ekki er hægt að borða peninga.”
(Indiánaspádómur)