Þar sem fjallalömbin beita

Föll

Ég hugsa stundum um fólk sem föll.

Með falli f er átt við forskrift eða reglu sem til hvers staks x í rauntalnamenginu Dm(f) lætur svara nákvæmlega eitt stak f(x) R. Þá kallast Dm(f) formengi fallsins en f(x) kallast fallgildi f í x. Varpmengi falls f er mengi allra fallgilda þess og er táknað Vm(f), þ.e.
Vm(f) = { yR | xDm(f): y=f(x) }

Hver manneskja er sérstök og engar tvær eru eins svo það eru engin tvö föll eins. Það sem ég geri og segi við aðrar manneskjur er þá formengi fallsins. Ég er alltaf ég svo í megindráttum fá öll föll sömu x-in frá mér en þar sem hver manneskja er frábrugðin hver annarri fæ ég ekki alltaf sömu fallgildin, f(x), tilbaka. Ef x=”Hæ!” get ég fengið svör f(x) á bilinu f(x)["Hæ sæti... " ; "Fokkaðu þér!"]. Fólk er jú misjafnt.

Þá eru föllin með mismargar rætur.

Tala rR kallast rót eða núllstöð í margliðu P(x) ef P(r)=0.

“r”-in eru þá e-jir töfrafrasar til að ná fullkomlegu valdi á manneskjunni eða “núllað” hana út. Ræturnar eru jafn ólíkar og föllin sjálf. Það er varla að ég þekki mínar eigin rætur, hvað þá annarra manna.
Gröf fallanna væri þá persónuleikinn.

Graf falls f er mengi sem táknað er Gf og skilgreint með
Gf = { (x,y) | xDm(f) ∧ yVm(f) }

Ef maður þekkir allt grafið gæti maður sagt með fullkomnri vissu hvert fallgildi f í x=”Hæ!” væri – og allra annarra. Enn fremur þekkti maður allar rætur og maður hefði fullkomna stjórn á fallinu. Rétt eins og þekkja rétt nafn manns í Eragon bókunum.

Stærðfræði er nákvæm en lífið er kaos. Stærðfræði er svört og hvít en lífið er grátt. Stærðfræði er rétt en lífið er rangt.

Í stærðfræði er hægt að fá 10 og það er hægt að falla. En hvorugt er hægt í lífinu.